Toen ik nog lesgaf, was ik wel eens jaloers op mensen met een ander beroep; je ziet al gauw (alleen) de voordelen. Iemand die de post of de krant rondbrengt is in jouw ogen dan een geluksvogel die lekker in de frisse buitenlucht in de zon zijn werk mag doen. Dat is nog eens wat anders dan de hele dag met een grote groep kinderen in een muf lokaal bezig zijn. En wat te denken van iemand die als portier de hele dag door koffie drinkt en de krant kan lezen als er niemand op bezoek komt. De bofferd. Zoiets dus.

Als ik op school was, vergat ik de hele wereld om me heen; kinderen vragen zoveel aandacht dat je op niks anders gefixeerd bent. Als er wel eens telefoon voor me was, kwam dat eigenlijk nooit goed uit. Als ik in het lokaal terugkeerde (de telefoon was toen namelijk nog niet mobiel) uit een of ander afgelegen kamertje dat dienst deed als  personeelsruimte, stond geheid de klas op stelten. Ik heb er al eens ooit een stukje aan gewijd.

Ik vond het jammer dat je onder werktijd (en daarna) bijna altijd binnen zat, weinig van de buitenwereld zag en dat je maar weinig met andere volwassenen kon ouw hoeren; temeer ook omdat sommige collega’s hun gevoel voor humor goed wisten te verbergen. Ik moest eens een keer om een uur of vier de rijksweg oversteken – ik geloof dat ik een afspraak bij de tandarts had – en was stomverbaasd over het drukke verkeer op die tijd op dat kruispunt. Ik stond zogezegd even met mijn mond vol tanden.

Tegenwoordig is het op veel werkplekken anders, want met moderne communicatiemiddelen kun je, als de tijd en het werk het toelaten, tussendoor even contact onderhouden met de buitenwereld. Via twitter kun je het wereldnieuws of juist het lokale in de gaten houden en daarop desgewenst reageren. Moderne tijden.

Maar ook met die moderne middelen kan het wel eens mis gaan. Zeker als je de tekst beknopt houdt, kan dat aanleiding tot misverstanden geven.

Iemand die ik goed ken, heeft een belangrijk gesprek op zijn werk en heeft een dag eerder beloofd te laten weten hoe het is gegaan. Maar niks hoor; geen sms, geen whattsapp, geen belletje – ook niet in de middagpauze – niks. Ik begin me dan zorgen te maken; nadat A. gestorven is, maak ik van zoiets in gedachten al gauw een drama.

Slecht nieuws, berisping, kwaad weggelopen, ontslag, ongeluk? Alles wat maar enigszins negatief kan uitpakken, passeert de revue. Nou weet u ook waarom ik           ’s nachts zo slecht doorslaap. PESS; ik ben postemotioneel gestresst, dat is weer eens wat anders dan posttraumatisch gestoord. Als iemand op het fietspad achter me onverwacht met de fietsbel belt, stuiter ik van schrik op van mijn zadel. En dit is voor een keer eens géén grap.

In de loop van de middag stuur ik toch maar eens een berichtje met Whatsapp: “Alles goed gegaan?” Blijkbaar kan hij niet meteen reageren want het duurt even voordat ik bericht terugkrijg, maar dan toch: “Yes, goed”. Gelukkig, ik ben gerustgesteld en de rest hoor ik later wel.

Een uurtje of zo daarna krijg ik weer een berichtje: “Druk hier” en omdat ik denk dat er een link of een foto achter de tekst verborgen zit, druk ik op het vakje met de twee woorden, maar er gebeurt niks. Niet meteen beginnen te lachen, want zo gek is mijn gedachte niet. Eerder kreeg ik namelijk een soortgelijk berichtje waarachter een foto van een kistje wijn zat. Had hij gekregen vanwege een goede afhandeling van een spoedklus op vrijdagmiddag vlak voor het begin van het weekend.

Ik druk nóg maar eens op de tekst en ineens begrijp ik dat hij bedoelt dat het druk op het werk is. Gauw een berichtje teruggestuurd: “Ik heb gedrukt, maar er gebeurt niks.”  En om niet voor simpel te worden versleten, heb ik er maar meteen achteraan gewhatsappt (prachtig woord niet?): “Grapje.” En dan zie ik dat mijn eerste opmerking eigenlijk ook weer verkeerd geïnterpreteerd kan worden.

’s Avonds aan tafel hebben we het nog eens over de dubbele betekenis van sommige woorden of uitdrukkingen. Als mijn vrouw avonddienst heeft, eten we ’s middags warm – maar nu dus niet. We vinden dit beiden prettiger en als ik nog een kopje koffie drink, leun ik tevreden achterover (het eten was weer erg lekker), strek mijn benen en zeg dan ook tegen mijn vrouw: “Je zit nu toch anders aan tafel dan ’s middags.”

Haar antwoord: “Ja, schever.”